Gedeeld wonen met tekst

Intermezzo of zoiets

Hij had Melancholia nu twee keer gezien en dat, een woord dat hier moet verwijzen naar betreffende film, zou hij af kunnen doen als gewoon, Scandinavische, edelkitsch of afstand nemen en denken, ja het zou ook kunst kunnen zijn. Scheiden op je trouwfeest, neuken met een ander op je trouwfeest, volstrekt de weg kwijt raken en beginnen te leven als het einde nadert en dat alles in een sprookjesachtige, soms lieflijke dan weer stuitende omgeving met een kinderlijk naïef samenzijn voor het definitieve einde. Justine, de uitputtende werkelijkheid en nietsontziende waarheid, Claire de onverbeterlijke optimiste gehuld in een diepe angst die lange tijd verborgen blijft. Ouders die uitblinken door aanwezige afwezigheid.

Dit schoot hem zo te binnen.

Onmin

Hij leefde in onmin met zichzelf. Of dat waar was of niet, wist hij wel. Maar wat het moest betekenen was hem een raadsel. Steeds maar weer liep hij tegen deze onwelriekende leuze aan en was er in gaan geloven, zonder te kunnen duiden wat deze uitspraak zou moeten betekenen. Daar kwam die waarheid vandaan. Weerloos, niet in staat tot ontkenning van de niet aflatende bestempeling.

Een waarheid opgedrongen onafhankelijk van de betekenis. Eerst was het waar, daarna bleek het niet te kloppen en als laatste bleek de uitspraak nooit gedaan te zijn. Desalniettemin betekende dit niet dat hij zichzelf beminde, integendeel.

Pauze

De niet gestelde vraag

De antwoorden vlogen hem om de oren en bleven onophoudelijk binnenstromen. Hij probeerde ze enigszins te ordenen in zinvolle rubrieken, maar slaagde daar maar ten dele in. Zijn hersenen raakten overvoerd en zijn postvak overvol. Onvermoeid zocht hij naar de vraag, overal in alle hersenmodules en postvakken. Onlustgevoelens van een mislukte filosoof, een schrijver die bij zijn moeder logeerde, mislukte opnamen van een gedeprimeerde president, minder armoede en uiteindelijk minder mensen op deze planeet, een gure oostenwind, roeren in een koffiekopje en verder eindeloos veel, te veel om op te sommen, antwoorden en suggesties. De vraag bleef weg, was mogelijk nooit gesteld of wel gesteld zonder ooit de juiste geadresseerde te hebben bereikt.

Ergerlijk gedicht

Ach nee,
het zal toch weer niet waar zijn.
Ach ja,
is het weer zo ver.
Het rijmt niet,
het lijmt niet,
het geeft geen pas.
Er achteraan hobbelend,
zich afvragend,
wat is dit nu,
hoe kan dat nou,
waar moet het heen?
Stagnatie,
stookolie,
alvleesklier,
vegetarisch onbehagen.
De mens leeft zijn lot.
Alles gaat ooit kapot.
Toch nog wat rijmelarij,
zo vlak voor mijn vertrek.

Afgeleide

Transformationeel generatief grammaticaal gesteld valt er niet veel te verwachten van de logica van natuurlijke taal, zo lang deze op waarheid gebaseerd is. Ostentatief verwijzen is een zeer summiere aangelegenheid in een grotendeels virtuele wereld die nog maar sporadisch iets te maken heeft met objecten in de werkelijkheid. Z sleept nog steeds met zichzelf op zijn rug, K is hoe dan ook schuldig, alleen doordat hij bestaat, Anders die uiteindelijk Ulrich heet vindt gedeeltelijk verlichting bij zijn zus en God (inclusief alle variabelen voor dit begrip) is een onuitroeibare abstractie.