Kwartetregistratie

In het appartementencomplex, bestaande uit een zogenaamde toren, twee pakhuizen, grachtenhuizen en winkelpanden, zijn talloze deuren, waarvan er waarschijnlijk altijd wel een niet goed afsluit of geforceerd is en daardoor toegankelijk voor iedereen.

Daarnaast beschikken de ongewenste bezoekers mogelijk over voldoende sociale vaardigheden en eigentijdse dramatiek om een gemiddelde bewoner zover te krijgen de toegangsdeur te openen.

Over het algemeen bestaat zo'n groepje indringers uit vier individuen, een leider, een meeloper en twee vluchters. De leider wil sowieso met respect behandeld worden en hoe dan ook niet gediscrimineerd worden, hoewel daar absoluut geen sprake van is, ondanks het feit dat hij zich onterecht op privéterrein bevindt. De meeloper probeert te sussen en te onderhandelen. De vluchters zijn meteen verdwenen.

Ze chillen in de noodtrappenhuizen en nooduitgangen van het complex. Als ze vertrokken zijn blijven de stille getuigen achter, lege pakjes sigaretten, lege wietzakjes, lege of halflege blikjes drank, verpakkingen van eten en snoep, etensresten, peuken, graffiti en vernield pleisterwerk. Alles getuigt van verveling en desinteresse. 

De broodnodige bezieling kan deze kwartetten alle richtingen op laten gaan of ze worden gewoon ouder, trouwen en stichten een gezin.

Gevonden

Mening, belediging of heiligschennis?

Klopgeest

Hij is of was een ezel geworden

Reeds lang wilde hij ook eens om een blok lopen om te ervaren hoe dat was. Een bijzondere ervaring in een totaal waanzinnige omgeving. Hij gooide stenen naar de onkwetsbare kubus, of was het geen kubus, maar een blok ondoorgrondelijke mystiek. Het deerde de kubusvorm niet.

Hij ging aan een kruis hangen na lang oefenen en vond het helemaal niets. Dat kwam enkel omdat hij niet vastgespijkerd was, vertelde men hem.

De bekering tot het zweven nagelde hem aan de grond, geen levitatie te bekennen. Hij zweeg en verleerde het spreken.

Hij is in een volgend leven een groteske ezel geworden en balkt dat het een lieve lust is:
"Ik stoot mij graag tweemaal aan dezelfde steen."

Er kraaide geen haan naar.

Op zoek naar Malevich

De stripfiguren, nu in een schuurtje op Walcheren

De ruiter

Hij bereed een reuzenmol. Al sinds zijn vierde jaar. Hij was wereldberoemd, omdat hij de beste  ruiter was. De kunst van het molrijden was niet eenvoudig. Het moeilijkste ervan was het verlaten van de rug van de mol op het allerlaatste moment, voor de mol in de aarde verdween. Steeds weer probeerde hij zijn grens te verleggen. Het was hem al gelukt helemaal in de aarde te verdwijnen, echt onder de grond, en toch nog heelhuids naar boven te komen. De reuzenmol werd namelijk onder de grond een gevreesde vleeseter, zonder aanzien des persoons, zoals dat in ambtelijke kringen destijds heette.

Velen ondernamen pogingen hem te overtreffen, maar zonder succes. Menigeen heeft dit met de dood moeten bekopen. De meesten bereikten de rug van de mol niet eens. Het grootste voordeel voor hem was dat er maar één reuzenmol was. Eigenlijk had hij geen echte tegenstanders. Hij was de enige die de mol werkelijk kende, ook zijn vraatzucht.

Hij had aangekondigd zijn bestaande record te verbreken en minstens vijf minuten onder de grond te blijven. Het publiek was massaal opgekomen. Hij besteeg zijn mol, reed enkele rondjes boven de grond, tot de mol plotseling onder de grond verdween. Het bleef lang stil. Het publiek werd onrustig en gespannen. Na een kwartier bewoog de grond. Gehavend kwam de ruiter naar boven. Een geweldig applaus weerklonk. Allen juichten hem toe. Als een groot overwinnaar verliet hij de arena.

Nadien is niets meer van hem vernomen. Hij is in de vergetelheid geraakt. De reuzenmol is eveneens nooit meer gesignaleerd. Het gerucht gaat, dat hij om te overleven zijn mol heeft moeten doden. Dit is echter tot op heden niet bevestigd. 

(Uit het archief, 15-11-1999)