De digitale troglodiet (Spartaans project)

Er waren enige modules bijgeplaatst in zijn hersenen. Ook waren sommige stroompjes versneld en voorzien van een ander pad. Dit alles resulteerde in een tweeledig bestaan.

• Het bestaan gelieerd aan de werkelijkheid werd overschaduwd door een veelheid aan informatie en een niet te bevatten hoeveelheid dwarsverbanden, wat leidde tot volledige inertie en afschuw van het bestaan. Dat bestaan bleek veel verschrikkelijker te zijn dan ooit voor mogelijk gehouden werd. Er was nu immers veel meer zichtbaar, ook zaken op zeer kleine en grote schaal met behulp van de bijgeleverde attributen, externe realiteitsmodules in de breedste zin van het woord.
• Het gecreëerde virtuele bestaan, op zich aan te passen aan de persoonlijke wensen, maar inmiddels zo geëvolueerd, dat bijna niets meer herkenbaar was, een cryptowereld. Een niet aflatende en niet te duiden, lawaaierige, oncontroleerbare chaos.

Beide leidden merkwaardig genoeg tot hetzelfde gedrag, opsluiting in een donkere, prikkelarme (virtuele) kamer om alles te kunnen ontlopen, nagenoeg geen prikkels te hoeven ondergaan of hopen ze niet te hoeven ondergaan, al naar gelang de machtspositie in deze nieuwe transcendentale orde.

Esthetisch wachten op stroom?

Minimaal gezin in het jaar van de val van de Muur

Misverstand

Zelfs meer dan 200 jaar na verschijning van 'Kritik der reinen Vernunft' wordt er nog steeds beweerd, ook in filosofisch geletterde kringen, dat de werkelijkheid voor Immanuel Kant slechts een illusie was. Het tegendeel is waar. De werkelijkheid is een noodzakelijke voorwaarde om te komen tot voorstellingen van die werkelijkheid via de ervaring.

Zonder werkelijkheid hebben de zintuigen geen object en kunnen er geen a priori analytische en synthetische oordelen gevormd worden door het subject. Het subject zou een lege illusie worden.

Vanzelfsprekend zullen de kenvermogens, zintuigen en habitat van bijvoorbeeld een condor en een mol verschillen, maar beide hebben een voorstelling van de werkelijkheid ontwikkeld, zonder die werkelijkheid daadwerkelijk te kennen.

De variabele crematieoven

Tijdsbeeld

Het balletje

Het balletje stuiterde de trap af. Een kind wilde het pakken. Het balletje werd onzichtbaar. Het kind probeerde afgaande op het geluid het balletje te pakken. Echter geluid en lichaam waren niet langer met elkaar verbonden. Stuiterend verliet het balletje het huis. Zichtbaar geworden werd het door een groep joelende kinderen achtervolgd. De snelheid werd verhoogd en de kinderen moesten het opgeven.

Nu voelde het balletje zich alleen. Het ging op zoek naar een ander balletje. Bergen en dalen, straten en pleinen werden doorkruist. Het was moeilijk, zo niet onmogelijk een vrije medebal te vinden.

Uiteindelijk lukte het toch. Een oude versleten bal van monsterachtige grootte sleepte zich voort naar de vuilnisbelt. Het balletje was blij.

De grote bal bekeek hem argwanend en verhief zich voor de laatste maal om het kleine balletje te verpletteren. Gelukzalig verliet het balletje zijn nog uiteenspattende fysieke omhulsel.

(Uit het archief, 01-02-2000)